Takie same świadczenia

Państwa członkowskie UE powinny zapewnić standardową ochronę socjalną, obejmującą wystarczający zasiłek macierzyński wypłacany przez co najmniej 14 tygodni urlopu macierzyńskiego kobietom pracującym na zasadzie samozatrudnienia oraz żonom lub partnerkom osób prowadzących działalność na własny rachunek. Taką zmianę unijnej dyrektywy przyjął Parlament Europejski.

W gestii państw członkowskich pozostanie decyzja, czy kobiety prowadzące działalność na własny rachunek powinny płacić obowiązkowa składkę za członkostwo w określonym systemie ochrony socjalnej (obejmującym urlop macierzyński, choroby, inwalidztwo) czy też przystąpienie do tego systemu może odbywać się na zasadzie dobrowolności.

Przyznanie praw do świadczeń macierzyńskich nie tylko samozatrudniającym się kobietom, ale również małżonkom osób prowadzących działalność na własny rachunek uzasadnia się tym, że choć formalnie nie są one pracownikami, to jednak zwykle pomagają im w prowadzeniu działalności. Dzieje się tak zwykle w rolnictwie, w małych firmach i w wolnych zawodach.

Prawo do pobierania świadczeń przez 14 tygodni jest odzwierciedleniem podobnych zapisów w obowiązujących już dyrektywach odnoszących się do pracowników zatrudnianych na etacie. Do państw członkowskich należy decyzja, czy ochrona socjalna powinna być obowiązkowa czy dobrowolna. Państwa członkowskie mają prawo postanowić, że ochrona socjalna może być proporcjonalna w stosunku do udziału w działalności osoby prowadzącej działalność na własny rachunek lub poziomu składki.

Kobiety prowadzące działalność na własny rachunek oraz małżonki i życiowe partnerki osób prowadzących działalność na własny rachunek powinny otrzymać dostęp do istniejących usług zapewniających czasowe zastępstwo i umożliwiających przerwy w działalności zawodowej w związku z ciążą lub macierzyństwem lub do wszelkich istniejących krajowych usług socjalnych. Dostęp do tych usług może w całości lub w części zastępować możliwość pobierania zasiłku macierzyńskiego.

Rada UE zatwierdzi wprowadzone poprawki na posiedzeniu 7 czerwca. Państwa członkowskie będą zobowiązane w ciągu 2 lat wprowadzić te zapisy do krajowego porządku prawnego. W uzasadnionych przepadkach okres ten może ulec wydłużeniu do 4 lat.

źródło: PE